Stacja Kosmiczna
Vanguard_01.jpg

Vanguard Station by Ryan Wolfe

Stacja kosmiczna to specjalny obiekt kosmiczny, który można przy odpowiednio dużych nakładach rozbudować do maksymalnego rozmiaru 120 pól. Każdy z graczy ma szansę zdobyć stację dla siebie wykonując odpowiednią ilość misji dla swojej rasy. Po wykonaniu misji, stacja pojawia się przy obiekcie kosmicznym z najbardziej rozbudowanym Centrum Badań. Stacja kosmiczna będąc tworem sztucznym nie daje Graczowi możliwości wydobywania surowców, również na swojej orbicie. Stacja nie podlega prawom podboju jak inne obiekty kosmiczne. Obiekt ten znika, gdy gracz kończy grę

Rozbudowa stacji o kolejny poziom to stały koszt feryt=1 209 600 000, carbonium=1 728 000 000, tylen=72 000 000. Do rozbudowy potrzebne też są okręty typu T-PP Dewastator w ilości 1440. Czas rozbudowy stacji kosmicznej to 24 godziny na każdy moduł.

Możliwości Stacji kosmicznej:

  • Na stacji kosmicznej gracz może budować okręty Aderiańskie, Marcjańskie i Wragburiańskie jednocześnie, niezależnie od swojej rasy. Dostępność okrętów spoza własnej rasy jest określona ilością wykonanych misji dla specyficznej rasy.
  • Szybkość produkcji i naprawy okrętów w stoczni na stacji kosmicznej w porównaniu ze stocznią na planecie jest blisko 6 razy szybsza.
  • Po rozbudowie stacji kosmicznej do 120 poziomu, oraz osiągnięciu 99 badań w dziedzinie energii, możliwe jest budowanie małej stacji kosmicznej Śmierć Gwiazdy.
  • Po zdobyciu 18 poziomu technologii podróży międzywymiarowych można przemieszczać stację kosmiczną pomiędzy swoimi koloniami, oraz przenieść ją do wyższego wymiaru.
  • Po ukończeniu misji lojalnościowych, Gracz zyskuje możliwość przeniesienia Stacji Kosmicznej, do wyższego wymiaru.

Modele specjalne

Stacja Sojuszu

Stacja ta jest bazą służącą gromadzeniu surowców, jest również skarbcem Adrium, który zarząd sojuszu może wydawać np. na zakup medali.
Wymiana surowców pomiędzy członkami sojuszu możliwa jest z orbity stacji w stosunku 1:1 (ile wyładujesz, tyle możesz załadować z limitem startowym 100 mln jednostek).
Przemieszczanie stacji możliwe po zdobyciu 19 poziomu technologii podróży międzywymiarowych.

Stacja Graniczna.

Podstawowym celem istnienia tego obiektu jest zarządzanie obszarem kilku układów słonecznych. Kto kontroluje stację graniczną, ten jest bezpośrednim władcą sektora.
Stację graniczną może atakować każdy, niezależnie od swojej rangi, oraz rangi posiadacza (przy spełnieniu minimalnych wymagań na opcje ataku).
Gracz nie związany z żadnym sojuszem może zdobyć maksymalnie jedną stację graniczną.
Na sojusz nałożone są również pewne ograniczenia. Każdy sojusz ma prawo do posiadania minimum jednej stacji granicznej, a co za tym idzie ma prawo kontrolować co najmniej jeden sektor. W celu zdobycia prawa do podboju kolejnych sektorów (stacji granicznych) należy rozbudować gmach sojuszu (biurowiec). Każda rozbudowa pozwala na dołączenie 5 osób. Do kontrolowania każdego sektora potrzeba minimum 10 graczy, w stopniu co najmniej dowódcy eskadry. Czyli do zawiadywania 3 sektorami potrzeba minimum 30 graczy w randzie co najmniej dowódcy eskadry.

Plusy z posiadania władzy nad Stacją Graniczną:

  • W raportach układów widać wyraźnie kto tam rządzi :) Wojny zatem mogą się sprowadzać wyłącznie o dominację nad stacjami.
  • 1 % z wydobycia flot przy koloniach należących do sektora ląduje w magazynie na stacji. Na stacji swoje zapasy może uzupełniać każdy członek sojuszu.
  • 1 Adrium z prowizji powyżej 2 Adrium wędruje na koncie posiadacza stacji.
  • 1 Adrium z prowizji powyżej 5 Adrium ląduje u jednego z członków zarządu sojuszu.
  • 1 Adrium z prowizji powyżej 9 Adrium ląduje u losowo wybranego członka sojuszu nie będącego władcą stacji i nie będącego w zarządzie sojuszu.

Przykład:
Jednorazowy zakup okrętów za kwotę 200 Adrium. Podatek dla systemu wynosi 5 %, czyli 10 Adrium. Prowizja przekracza 2 Adrium, zatem 1 Adrium dodawane jest do konta posiadacza stacji. Dodatkowo 1 Adrium dodawane jest do konta jednego z członków zarządu oraz 1 Adrium dodawane jest dla losowo wybranego członka sojuszu.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License